اشک سحاب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کِ سَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از قطرات باران :
ز دست بخشش او حاکی است اشک سحاب
ز حزم محکم او راوی است سنگ جبال.
انوری (از آنندراج).
اشک ابر. اشک نیسان. و رجوع به اشک و اشک نیسان شود.