اشکوری

«لغت نامه دهخدا»

[اِ کَ وَ] (اِخ) سیدحسین گیلانی اشکوری. از فقیهان بود. در 14سالگی از اشکور گیلان به قزوین رفت و ادبیات و فقه و اصول را از محضر استادان آن شهر بیاموخت و مدتی از حوزهء درس سیدعلی قزوینی محشی قوانین استفاده کرد. آنگاه به نجف رفت و در محضر حاج میرزا حبیب الله رشتی و آخوند ملاکاظم خراسانی و سیدکاظم یزدی تلمذ کرد و سپس به تدریس بپرداخت و حاشیه ای بر مکاسب شیخ مرتضی انصاری و حاشیهء دیگری بر کفایه الاصول آخوند ملاکاظم بنوشت و سرانجام در 13 شوال 1349 ه . ق. در کاظمین درگذشت. جنازهء وی به نجف نقل شد و در حجرهء آخری سمت قبلهء صحن مقدس حضرت امیرالمؤمنین (ع) جنب قبر میرزا محمدعلی رشتی مدفون گردید. (از ریحانه الادب ج 1 ص 79).