«لغت نامه دهخدا»
[اَ نَ] (ع ص) مرد خوش آب دندان. مؤنث: شَنْباء. (منتهی الارب). مرد خوشاب دندان. (آنندراج). آنکه دندانش روشن و آبدار بود. (مهذب الاسماء) (زوزنی). آنکه دندانش تیز و تنک و آبدار بود. (تاج المصادر بیهقی). آنکه دندانهای سپید و نیکو داشته باشد. شانب. شنیب. مِشْنَب. (از المنجد).