«لغت نامه دهخدا»
[اَشْ یَ] (اِخ) (ابن...) ابوعمران موسی بن قاسم بن موسی بن حسن بن موسی بن اشیب بغدادی. از عباس بن محمد دوری و محمد بن خلق بن عبدالسلام مروزی و ابوبکربن ابی الدنیا و طبقهء ایشان سماع کرد و ابواحمد عبدالله بن عدی جرجانی از وی روایت دارد و گویند وی از اشیب در بغداد سماع کرد. اشیب در آخر عمر خود به انطاکیه رفت و در آنجا درگذشت و بقولی در طرطوس وفات یافت. مردی ثقه بود و بسال 339 ه . ق. درگذشت. (از انساب سمعانی). و رجوع به ابن الاشیب شود.