اصحاب افک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ اِ] (اِخ) گروهی بودند که بسال پنجم هجرت هنگام بازماندن عایشه از همراهان به افترا پرداختند و آنگاه که پیامبر (ص) به مدینه رسید این آیه در برائت عایشه نازل شد: «ان الذین جاؤا بالافک عصبه منکم لاتحسبوه شرّاً لکم بل هو خیرٌ لکم لکل امری ءٍ منهم ما اکتسب من الاثم و الذی تولی کبره منهم له عذاب عظیم». (قرآن 24/11). و بزرگتر اصحاب افک عبدالله بن اُبی بن سلول بود و بقیه این کسان بودند: مسطح بن اُثاثه، حسان بن ثابت و حمنه بنت جحش. بقولی حضرت رسول آنان را حد زدند و بگفتهء واقدی حد نخوردند. رجوع به امتاع الاسماع صص206 - 210 و حبیب السیر چ خیام ج1 ص 359، و «خبر افک» ذیل افک در همین لغت نامه شود.