«لغت نامه دهخدا»
[اَ بِ صَ فَ یِ مَ نَ] (اِخ) در اصطلاح رجالی، عبارت از چهارده تن از اصحاب عقبه و بیست تن دیگرند که در منع خلافت علی (ع) هم پیمان شدند و در میان خودشان صحیفه ای در این موضوع نوشتند. از جملهء بیست تن مزبور میتوان این کسان را نام برد: ابوسفیان. عکرمه. صفوان بن امیه. سعیدبن عاص. خالدبن ولید. عیاش بن ابی ربیعه. بشربن سعد. سهیل بن عمرو. حکیم بن حزام. صهیب بن سنان. ابوالاعور سلمی و مطیع بن اسود. (از ریحانه الادب). و رجوع به اصحاب عقبه شود.