«لغت نامه دهخدا»
[اَ بِ عَ دُلْ لا هِ نِ اِ] (اِخ) پیروان عبدالله اباض از بنی مره بن عبید از بنی تمیم بودند که آنان را اباضیه میگفتند و فرقهء بزرگی از خوارج بشمار میرفتند. عبدالله بن اباض رئیس این گروه در روزگار مروان بن محمد آخرین خلیفهء بنی امیه متوفی بسال 132 ه . ق. خروج کرد و عبدالملک بن محمد بن عطیه یکی از سرداران مروان در تباله(1) با وی به نبرد پرداخت. رجوع به اباضیه و ملل و نحل شهرستانی چ مطبعهء حجازی قاهره ج 1 ص212 و المعارف ص205 و لسان المیزان ج 3 ص248 و تاریخ الخلفاء سیوطی ص 169 و ابن اثیر ج 5 ص158 و ابن کثیر ج10 ص36 و طبری ج 9 ص110 و شذرات ج 1 ص177 و الفرق بین الفرق ص83 شود. (1) - شهری مشهور از سرزمین تهامه در راه یمن که بسال 10 هجری فتح شد.