اصحاب معلقات نه گانه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ مُ عَلْ لَ تِ نُهْ نَ] (اِخ) ابن خلدون آرد: بهترین اشعارشان را [ شاعران عصر جاهلیت ] از ارکان بیت الحرام (کعبه) که جایگاه حجگزاری و خانهء [ پدرشان ] ابراهیم بود فرومی آویختند، چنانکه این شاعران بدین امر نائل آمده بودند: امرؤالقیس بن حجر. نابغهء ذبیانی. زهیربن ابی سلمی. عنتره بن شداد. طرفه بن عبد. علقمه بن عبده. اعشی و دیگر کسانی که از اصحاب معلقات نه گانه(1)بشمار میرفتند. (از ترجمهء مقدمهء ابن خلدون بقلم پروین گنابادی).
(1) - عدهء اصحاب معلقات مورد اختلاف است، برخی آنها را هفت تن شمرده اند بدینسان: امرؤالقیس، طرفه، زهیر، لبید، عمروبن کلثوم، عنتره و حارث بن حلزه. و گروهی که آنها را نه تن دانسته اند بر هفت تن مزبور نابغه و اعشی یا علقمه و اعشی را هم می افزایند.