«لغت نامه دهخدا»
[اَ بِ مَ] (اِخ) پیروان ملکاء بودند که در روم ظهور کرد و بر آن استیلا یافت و بیشتر مردم روم از طریقت وی پیروی میکردند و یکی از سه فرقهء معروف مسیحیان اند. رجوع به ملکائیه و ملل و نحل ص107 شود.