«لغت نامه دهخدا»
[اُ لِ سِتْ تَ] (اِخ) اصول سته پیش ایشان [یعنی علمای حدیث]عبارتست از صحیح محمد اسماعیل حنفی البخاری، صحیح ابوالحسین مسلم بن الحجاج النیشابوری، کتاب ابوداود سلیمان بن اشعث سجستانی، کتاب ابوعیسی محمد بن عیسی ترمذی، کتاب نسائی و موطأ مالک. و گویند اول کتابی که در حدیث ساخته اند مُوَطَّأ مالک بود و از شافعی نقل است که گفت مااعلم شیئاً بعد کتاب الله تعالی اصح من مُوَطَّأ مالک. و بعد از آن صحیح بخاری، پس صحیح مسلم، و اصح از این هر دو پیش جمهور صحیح بخاری است و حدیثی که در هر یک از این صحیحین است بی تکرار چهارهزار حدیث است و با تکرار در بخاری هفت هزار و دویست و هفتاد و پنج و در صحیح مسلم قریب دوازده هزار، و باید کسی گمان نبرد که ایشان هرچه صحیح بود از احادیث در کتاب خود جمع کرده اند، چه بسیاری از احادیث بشرائطی که ایشان اعتبار کرده اند ثابت است که ایشان آنرا نیاورده اند. (از نفایس الفنون).