اضامیم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ اِضمامه، بمعنی اضباره. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). گروه مردم از هر جنس. (ناظم الاطباء) (آنندراج): هذا فرس سَبّاق الاضامیم؛ ای الجماعات. (ناظم الاطباء).(1) || پشتواره از کتب و جز آن. (آنندراج). پشتواره های کتاب. || سنگریزه ها، الحدیث: من زنی من ثیب فضربوه بالاضامیم؛ ای ارجموه بالحجاره. (ناظم الاطباء). رجوع به اضمامه و اضباره شود.
(1) - و در متن فرهنگ ناظم الاطباء جای شاهد در ذیل معنی سنگریزه آمده است.