اضواط

«لغت نامه دهخدا»

[اِضْ] (ع مص) اضواط زیار(1) بر اسب؛ بیطاری کردن بدان اسب را. (از اقرب الموارد). رجوع به زیار شود.
(1) - زیار؛ دو چوبند که بیطار بدانها بر لب اسب فشار می آورد تا بتواند آن را بیطاری کند، و گذاردن دو چوب را بر لب اسب تزییر گویند، و اضواط مرادف تزییر یا فعلی است که از کلمهء زیار ساخته شده است.