«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (اِخ) ذات اطلاح. جایگاهی است در پشت ذات القری به مدینه که پیامبر(ص) کعب بن عمیر غفاری را برای غزا بدانجا فرستاد و کعب و یارانش در آنجا کشته شدند. (از معجم البلدان). رجوع به ذات اطلاح و کعب شود.