«لغت نامه دهخدا»
[اَطْ] (ع اِ) جِ طَود. (دهار). جِ طود، کوه یا کوه بزرگ. (آنندراج) (منتهی الارب). جِ طود، کوه. (هفت قلزم). || توده های ریگ. (هفت قلزم) (از متن اللغه). و رجوع به طود شود.