«لغت نامه دهخدا»
[اَطْ] (ع اِ) جِ طاوس. (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) (از منتهی الارب). جِ طاوس، پرنده ای است خوشرنگ از پرندگان. (آنندراج). و رجوع به طاوس و طواویس شود. || جِ طَوس، بمعنی قمر و هلال. (از متن اللغه).