«لغت نامه دهخدا»
[اَطْ وَ رَ] (ع اِ) (به صیغهء تثنیه) دو کرانه، یقال: بلغ فی العلم اطوریه؛ ای اوله و آخره. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء)(1). و رجوع به اَطوَرین بصورت جمع شود. (1) - صاحب اقرب الموارد آرد: بلغ فلان فی العلم اَطوَرَیه بر تثنیه و گاه اَطوَریه بصورت جمع سالم؛ یعنی دو کرانه یا اول و آخر آن، بعبارت دیگر رسید به نهایت و اقصای آن و این عبارت مثل است. و رجوع به متن اللغه شود.