اطورین

«لغت نامه دهخدا»

[اَطْ وَ] (ع اِ) (بصورت جمع سالم) کرانه ها. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || سختی و بلا: لقی منه الاطورین؛ سختی دید از وی. و بلغ فی العلم اطوریه(1)؛ در علم به کرانه های آن رسید. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). داهیه مانند اقورین و امرین. (از متن اللغه).
(1) - در ناظم الاطباء بطور مستقل هم کلمه اطوریه (بدون هیچ گونه ضبطی) که جمع یا تثنیهء کلمهء اطور در حال اضافه است و ناگزیر «ن» حذف می شود، بدین سان آمده است: اطوریه، یعنی در علم بکرانه های آن رسید. و گویا درست نباشد زیرا با یاد نکردن: بلغ فی العلم... معنی کلمه بصورت فعل ماضی غلط است و مصدر جعلی هم نیست که لااقل بتوان گفت مراد اَطوَریَّه است و البته چنین صورتی هم در هیچ متنی دیده نشد.