اطیار

«لغت نامه دهخدا»

[اَطْ] (ع اِ) جِ طیر. (متن اللغه) (ناظم الاطباء). || ججِ طائر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جِ طائر. (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) :
تو خلیل وقتی ای خورشیدهش
این چهار اطیار رهزن را بکش.مولوی.
رجوع به طَیر و طائر شود.