«لغت نامه دهخدا»
[اِظْ ظِ] (ع مص) دایگی کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || برای فرزند خود دایه گرفتن. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || مهربان گردیدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || مهربان گردانیدن شتر ماده و زن را بر بچهء دیگری و مهربان شدن او. (از اقرب الموارد) (از متن اللغه). هم لازم و هم متعدی است. (از اقرب الموارد). و رجوع به اِظآر شود.