«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ اُظلوفَه. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (از متن اللغه) (منتهی الارب). جِ اظلوفه، زمین که در وی سنگهای تیز باشد، گویا سرشت آن سرشت کوه است. (آنندراج). و رجوع به اظلوفه شود.