«لغت نامه دهخدا»
[اَ ظِرْ رَ] (ع اِ) جِ ظِرّ و ظُرَر و ظُرَرَه. (اقرب الموارد) (متن اللغه). رجوع به ظرّ و ظرر و ظرره شود. ظُرّان. ظِرّان. ظِرار . (متن اللغه) (اقرب الموارد). رجوع به کلمه های مذکور شود. || جِ ظِرار، به روایت نضر. (اقرب الموارد). رجوع به ظرار شود. || جِ ظریر. (ناظم الاطباء). جِ ظریر، به معنی زمین سنگناک و زمین درشت و مناره ای که به آن راه شناسند. (از منتهی الارب) (آنندراج). ظُرّان. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به ظریر و ظران شود.