اعتبار افتادن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ اُ دَ] (مص مرکب)ارزش و ارج یافتن :
از این مطلع که در تشبیه کلکش در خط آوردم
بر ابنای زمانم تا قیامت اعتبار افتاد.
بدر چاچی (از ارمغان آصفی).
رجوع به اعتبار شود.