اعجاب کردن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ کَ دَ] (مص مرکب)تکبر کردن. فضیلت نهادن خود را :
آن که صد فضل فزون دارد هرگز بیکی
خویشتن را نستوده ست و نکرده ست اعجاب.
فرخی.
رجوع به اعجاب شود.