«لغت نامه دهخدا»
[اَ دِ مُ تَ حاب ب](ترکیب وصفی، اِ مرکب) عددهای متحاب. هر دو عددی که جملهء جزوهای یکی از ایشان چند عدد دیگر باشد و جملهء جزوهای دیگر چند عدد نخستین بود ایشان را متحاب خوانند، یعنی که یک مر دیگر را دوست دارند و همیشه یکی از این دو عدد زائد بود و دیگر ناقص و نمودهء او دویست وبیست است. و این عددی است زائد. نیمهء او 110 و چهاریک او 55 و پنج یک او 44 و ده یک او 22 و نیم ده یک او 11 و جزوی از سدوده 2 و جزوی از پنجاه وپنج 4 و جزوی از چهل وچهار 5 و جزوی از بیست ودو 10 و جزوی از یازده 20 و جزوی از دویست وبیست 1. و جملهء این جزوها دویست و هشتاد و چهارند. و آن دوم عدد ناقص است که نیمهء او 124 و چهاریک او 71 و جزوی از سد و چهل و دو 2 و جزوی از هفتادیک 4 و جزوی از دویست وهشتاد و چهار 1. و جملهء این جزوها دویست و بیست است. و آن نخستین عدد زائد را راست است پس این هر دو عدد دوست یکدیگرند. (از التفهیم بیرونی ص37).