اعطش

«لغت نامه دهخدا»

[اَ طَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از عَطَش. تشنه تر
- امثال: اعطش من النَفّاقه (ضفدع).
اعطش من النمل. (از یادداشتهای مؤلف).
اعطش من ثعاله.
اعطش من قمع.