اعطی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ طا] (ع ن تف) بسیاردهش. (ناظم الاطباء). نعت تفضیلی از عَطو. معطی تر. عطابخش تر. بسیارعطاتر. بخشنده تر. عطادهنده تر. (یادداشت بخط مؤلف). ما اعطاه للمال؛ یعنی چه نیکودهش است، کما یقال ما اولاه للمعروف فی التعجب و هذا شاذ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). و «ما اعطاه للمال»؛ ای ما اکثر عطاءَه له کما قالوا: «ما اولاه للمعروف و ما اکرمه لی». و هذا شاذ لان التعجب لایکون الا من الثلاثی و مثله موقوف علی السماع. (از اقرب الموارد). و یقال: «اعطی من اقرب». (یادداشت بخط مؤلف).