«لغت نامه دهخدا»
[اَ عِفْ فا] (ع ص، اِ) جِ عَفیف، یعنی پارسا. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). جِ عفیف. (غیاث اللغات).
