اعمی دیده

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ما دی دَ / دِ] (ص مرکب)کورچشم. نابینا. آنکه بینایی چشم از دست داده :
ور تو اعمی دیده ای بر دوش احمد دار دست
کاندرین ره قائد تو مصطفی به مصطفی.
خاقانی.