«لغت نامه دهخدا»
[اَ وَ] (ع ن تف) یاری دهنده تر. مدددهنده تر. (یادداشت مؤلف): اذا کان الحنطه قریب العهد بالطحن کان اسخن و اعون علی حبس البطن. (ابن البیطار).
