«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع ص، اِ) جِ عَییّ، بمعنی درمانده در کار و سخن. (منتهی الارب) (آنندراج). جِ عَیایاء. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
