اعیا

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع ن تف) درمانده تر. (از المزهر ص 298).
- امثال: اعیا من باقل و هو رجل من ایاد و قیل من ربیعه... (المزهر ج1 ص892).
اعیا من ید فی رحم.