«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ غَمی، بمعنی بیهوش و آسمان خانه و آنچه بالای آسمان خانه باشد از چوب و خاک و جز آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). اَغمِیَه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).