«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ غار، یعنی سمج که در کوه باشد یا جای نشیب در آن یا هر زمین پست هموار یا سوراخ زمین و کوه بزرگ که در آن جانور وحشی جای گیرد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). غیران. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || جِ غور بالضم و آن وزنی بود اهل خوارزم را. (یادداشت بخط مؤلف).