اغی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِخ) این کلمه در ابیات زیر از ابوزید لحیان بن جلبه محاربی از شعرای جاهلی آمده است:
الا ان جیرانی العشیه رائح
دعتهم دواع من هوی و منازح
فساروا لغیث فیه اغی فغرّب
فذو بقر فشابه فالذرائح.
ابوالحسن اخفش گوید: اغی نام موضعی است زیرا ضمن اسامی موضعهای دیگر ذکر شده که همه بهم نزدیک بوده اند. و مازنی گوید: نام نوعی گیاه است. و اخفش گوید: در هیچ یک از کتابهای گیاهی ندیدم که «اغی» نام گیاه باشد و ریاشی نیز آن را نشناخته و ابوحاتم آن را تفسیر نکرده است. (از معجم البلدان).