«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ غَیضَه، بمعنی بیشه و جنگل و درختان انبوه در جای نشیب. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || ایستادنگاه آب یا خاص است بدرخت پده. غِیاض. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). غَیضات. (اقرب الموارد).