«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ اَفواق، ججِ فیقَه، یعنی شیر که میان دو دوشیدن گرد آید در پستان. || آب که در ابر فراهم آید و ساعت بساعت بارد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || افاویق اللیل؛ اکثر از شب. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء).