افسون خوردن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ خوَرْ / خُرْ دَ] (مص مرکب) فسون خوردن. فریب خوردن. (بهارعجم) (ارمغان آصفی) :
زن برو زد بانگ کای ناموس کیش
من فسون تو نخواهم خورد بیش.
مولوی (از ارمغان آصفی).