افکندنی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کَ دَ] (ص لیاقت، اِ) قابل انداختن. انداختنی. ساقط کردنی. بریدنی. (یادداشت مؤلف). هر چیز که سزاوار و لایق دور انداختن باشد. (ناظم الاطباء). || قابل کاشتن. کاشتنی : و بفرمود تا تخم اسپرغم ها از کوه بیاوردند و درختان با بیخ و هرچه تخم افکندنی بفرمود تا بیفکندندی و آنچه نشاندنی بود بنشاندند. (ترجمهء طبری بلعمی). || فرش. قالی. فراش :
ز پوشیدنیها و افکندنی
ز گستردنی و پراکندنی.فردوسی.
هیونان بسیار و افکندنی
ز پوشیدنی هم پراکندنی.فردوسی.
گر افکندنی هیچ بودی مرا
مگر مرد مهمان ستودی مرا
نه افکندنی هست و نه خوردنی
نه پوشیدنی و نه گستردنی.فردوسی.
دو گوش دارند چون گوش فیل نه افکندنی دارند و نه پوشیدنی. (اسکندرنامه نسخهء سعید نفیسی). سه روز متواتر می غارتیدند اول روز زرینه و سیمینه و ابریشمینه و دوم روز برنجینه و رویینه و آهنینه سوم روز افکندنی و حشو بالشها و نهالیها و خم و خمره و در و چوب. (از راحه الصدور راوندی). || آقال. غایط. ککه. گوه. براز. پلیدی. گه. مدفوع. عذره. آخال. سقط. || هیچکاره. (ناظم الاطباء).