افیون زدن

«لغت نامه دهخدا»

[اَفْ زَ دَ] (مص مرکب)افیون خوردن. (آنندراج) :
این تنگنا نه موقع خواب است سر برآر
افیون زده ست حارس و مست است پاسبان.
امیرخسرو (از آنندراج).
از برای منع انزال آنکه افیون میزند.
ملافوقی یزدی (از آنندراج).