اکاءه

«لغت نامه دهخدا»

[اِ ءَ] (ع مص)(1) ارادهء کاری کردن و ناگهان بعلت رسیدن شخصی از آن ترسیدن و از ارادهء خود بازماندن و بددلی کردن. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به اکاء شود.
(1) - در نزد ابوزید اجوف و مهموزاللام است. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء).