«لغت نامه دهخدا»
[اِ / اَ / اُ لَ] (ع اِ) اکله. غیبت و سخن چینی. گویند: انه لذواکله؛ او سخن چین است. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). غیبت مردم کردن. (مؤید الفضلاء). غیبت. (از مهذب الاسماء).