«لغت نامه دهخدا»
[اَ ثَ] (ع ص) آنکه در زبانش شکستگی باشد یعنی حرف «س» را «ث» یا «ر» را «غ» یا حرفی را بجای حرف دیگر تلفظ کند. (از منتهی الارب). کسی که بجای «ر» «ل» گوید و بجای «ش» «س».(غیاث اللغات). || نیکو برداشته ناشدن زبان جهت گرانی. (منتهی الارب): و بسیار باشد که مردم الثغ را بیماری گرم افتد زفان گشاده گردد.