الفین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ فَ] (ع عدد، ص، اِ) دو هزار. تثنیهء اَلف در حالت نصب و جر. اَلفان. اَلفَی :
سال سیصد سرخ می خور سال سیصد زردمی
لعل می الفین شهر والعصیر الفی سنه.
منوچهری.