الهی تبریزی

«لغت نامه دهخدا»

[اِ لا یِ تَ] (اِخ) میرزا مهدی. شاعر عهد نادرشاه افشار. در اصفهان زندگی میکرد و ذکاوت و فطانت بسیار داشت. در فنون هیئت و نجوم و علم احکام از مشاهیر آن عصر بشمار می آمد. ابیات شایسته و بلندی دارد، از آن جمله است:
سخت میترسم بحسرت انتظارم بگذرد
رفته باشم از خود آن ساعت که یارم بگذرد
ای که خاکم را بباد از جلوهء خود داده ای
آن قدر بنشین که از پیشت غبارم بگذرد.
بر سر راهم الهی کیست پرسیدی ز غیر
کشتهء تیغ تغافل زندهء نظاره ای.
(تذکره المعاصرین حزین از دانشمندان آذربایجان). و رجوع به صبح گلشن ص35 و تذکره المعاصرین تألیف حزین صص113-115 و تذکرهء روز روشن ص67 و الذریعه ذیل دیوان الهی تبریزی و فرهنگ سخنوران شود.