اماء

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع اِ) جِ اَمَه. پرستاران. (ترجمان علامه، تهذیب عادل). کنیزکان. (از غیاث اللغات) (از آنندراج) :
آنها که مر ایشان را اندر شرف و فضل
مردان و زنان جمله عبیدند و اماءاند.
ناصرخسرو.
متوطنان و ساکنان بلاد از اماء و عباد را بحسن سیرت و جمیل معدلت 45 سال محافظت نمود. (تاریخ قم ص7). و رجوع به اَمَه شود.