امان یافتن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ] (مص مرکب) زنهار یافتن. در کنف حمایت کسی درآمدن. (فرهنگ فارسی معین) :
تا امان یابد بمکرم جانتان
ماند این میراث فرزندانتان.مولوی.
جبر خفتن در میان رهزنان
مرغ بی هنگام کی یابد امان.مولوی.
اگر بر جفا پیشه بشتافتی
کی از دست قهرش امان یافتی؟
سعدی (بوستان).