امر معروف

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رِ مَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) امر کردن به نیکو که در شریعت اسلام معروف و شناخته شده هستند مانند صوم و صلات و حج و زکوه و صدقهء عید فطر و قربانی. (از غیاث اللغات) (از آنندراج) :
مرا امر معروف دامن گرفت
فضول آتشی گشت و در من گرفت.
(بوستان).
چو منکر بود پادشه را قدم
که یارد زد از امر معروف دم.(بوستان).
- امر بمعروف؛ در تداول مردم فرمان دادن و توصیه کردن مردم را به نیکی.