امینی سمرقندی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نیِ سَ مَ قَ] (اِخ)مولانا... از شاعران قرن دهم هجری و معاصر سلطان سلیم است. صاحب مجالس النفائس نویسد: مردی فقیر و مسکین صفت و صالح هیئت است و بطرز قصیده کمتر شعر گفته و دائم غزل می گفته، از اوست:
ای دل نشان ناوک آن دلربا شدی
در عاشقی نشانهء تیر بلا شدی
سرو سهی بقد بلندت نمیرسد
باد صبا بگرد سمندت نمیرسد.
و چنانکه از مجالس النفائس برمی آید در زمان تألیف کتاب (928 ه .ق .) مولانا امینی از زیارت مکه مراجعت کرد و قصیده ای در مدح سلطان سلیمان که در 926 به تخت جلوس کرده بود گفت. مطلع آن قصیده این است:
بداده زمان مملکت کامرانی
بکاوس عهد و سلیمان ثانی(1).
صله ای که بخاطر این قصیده به امینی رسید سه هزار اقچهء عثمانی بود و وی با این صله ثروتمند شد و بقصد تجارت بسفر رفت. (از ترجمهء مجالس النفائس چ تهران ص406 و 407). و رجوع به همین کتاب شود.
(1) - تمام قصیده در مجالس النفائس نقل شده و هر مصراع آن بحروف ابجد تاریخ جلوس سلطان سلیمان را تعیین می کند.