انبارش

«لغت نامه دهخدا»

[اَمْ رِ] (اِمص)(1) انباردن. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین). پر کردن. (فرهنگ فارسی معین). || (اِ) هر چیزی که درون چیزی را بدان پر کنند و آنرا بعربی حشو گویند. (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج) :
چو مخزن پر مکن از هرچه یابی
مساز انبارش خوردن شکم را.
ابوالمعانی (از شعوری ج 1 ورق 112 الف).
(1) - مرکب از: انبار + ِش پسوند اسم مصدر. (از حاشیهء برهان قاطع چ معین).