اندر بر کشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ بَ کَ / کِ دَ] (مص مرکب) در آغوش کشیدن. در آغوش گرفتن. در بر کشیدن :
گفت من سوزیده ام زآن آتشی
تو مگر اندر بر خویشم کشی
چونکه شیر اندر بر خویشش کشید
در پناه شیر تا چه می دوید.مولوی.
و رجوع به در برکشیدن و کشیدن شود.